خیلی دور خیلی نزدیک

يه جايي نوشته بود دختر ها نبايد ضربه ببينن، حتي با يه شاخه گل...

خیلی دور خیلی نزدیک...

راستش خيلي فكراي مختلف تو سرمه كه نميدونم كدوم سمت بايد برم! كار رو ول كنم برم ارشد بخونم؟ ارشد رو بي خيال بشم و كارم رو حفظ كنم؟ از رفتار مسئول بخشمون خوشم نمياد برم محيط كارمو عوض كنم؟ همكاراي خيييلي خوبي دارم و تو بيمارستان جا افتادم آيا همينجا بمونم؟ ريسك كنم كلا محيط كار و همكارامو عوض كنم؟ اگه آسمون همه جا يه رنگ بود چي؟ اصلا كلا كار و درس رو بذارم كنار برم پي خوش گذروني؟ يه ماشين بگيرم از اين هر روز تو مترو خلاص شم؟ ماشين بگيرم همش تو ترافيكم؟ اين چيزا رو ميبينيد؟ اينا فكراييه كه داره تو ذهن يه آدم كه دقيقا تو نيمه عمرش قرار داره ميگذره! اينا فكر خیلی دور خیلی نزدیک...

تجربه نوشتن خيلي خوبه، اين كه تو جاهاي مختلف سعي كني بنويسي تجربه خوبيه اما راستش هيچ جا وبلاگ نميشه! هيچ وقت دلم نيومد وب هامو پاك كنم اما وقتي بلاگفا كل مطالب و آرشيومو حذف كرد انگار ديگه دلم نخواست اينجا بمونم انگار فرار كردم از اينجا انگار يه بغض داشتم كه دلم نميخواست شكستنش رو بلاگفا ببينه! اما راستش اون روزايي كه اينجا روزانه نويسي ميكردم رو خيلي بيشتر از الان دوست داشتم. تو كانال نوشتن هم خوبه ها تو همون آدمي و همون نوشته ها فقط جاي وب داري تو كانال مينويسي اما اينجا برام حكم خونه رو داره حس آرامشي كه اينجا دارم برام خيلي با جاهاي ديگه فرق داره خیلی دور خیلی نزدیک...